Chef:" Ja, als ik op mijn kop ga staan, dan mag je ze plukken"....
Dat was de eerste uitspraak die ik om mijn oren kreeg als 18-jarige in mijn eerste stage in de bediening. De chef was een oude stempel chef. Zo een die de schalen zeetong even onder de salamander heet maakte daar waar de bediening hem ging vastpakken...
Een Irish coffee; graag de room niet te stijf chef.... (!!!) kon je op wachten.. op de opmerking..
Wat is dat toch; die horeca humor? Die insinueerde opmerkingen met name van de koks naar de bediening.. Was je lekker even aan het af cateren en zat je kin onder de lobbig geslagen slagroom, dan hoefde je maar te wachten op een opmerking die betrekking had op activiteiten die niets te maken hadden met koken of bedienen...
Bouwvakkers doen het.... en in de horeca doen ze het ook... schuine grappen maken...
Ik merk het bij mezelf ook; zodra ik in huis ga klussen of als ik nog een keer een beunpartijtje mag verzorgen, dan ben ik geneigd om mijn grappen aan te passen aan het niveau van de koks of de tegelzetter.
Doen we dit omdat het werk met gasten vaak zwaar? Of moeten wij ons in een keurslijf stoppen en forceren en willen wij in het office, of achter de schermen even de pijp leeg maken? (!!!) of is het omdat het werken in de horeca voelt als of we familie zijn en dit soort insinuerende grappen nu eenmaal een band schept... of genoegen... (!)
Mochten mensen weten waarom dit is, graag reageren! Ook als jullie goeie voorbeelden hebben van onlangs gehoorde of gebezigde taal in keuken of bediening!

Horeca is een vak apart. Ikzelf kom ook uit de horeca en sindsdien mis ik het zeker wel! Blijft leuk.
BeantwoordenVerwijderen