Er was eens........en van lang en gelukkig..

Het begon net zachtjes te regen en op het moment dat ik mijn Toyota Prius  de oprijlaan opreed. Het restaurant lag er mooi bij; goed uitgelicht, een verse lik verf op het houtwerk…het grind aangeharkt en geen peuk te bekennen..

Ik opende mijn portier en op dat moment doemde er boven mij een strakblauwe lucht op; een paraplu met wolkeloze binnenbekleding.

‘Goedenavond mevrouw de Zwaan, Welkom op landgoed ‘In de Zevende Hemel’! Ik loop even met u mee naar de voordeur; het regent nu wel heel erg hard!’

Bij binnenkomst werd mijn jas aangenomen en werd ik naar mijn tafel begeleid. Mijn stoel werd gastvrij naar achter geschoven waarna het geruisloos, inclusief mij, weer werd terug geschoven net ver genoeg zodat ik gemakkelijk zat. Nadat het aperitief geserveerd werd; een huisaperitief waarvan ik nog nooit de combinaties samen in een glas heb mogen aantreffen, maar verrassend en super van smaak, kreeg ik de dinerkaart, opengevouwen,  aangereikt. Alles was op voorraad en had ik een aanpassing gewild dan mocht ik dat kenbaar maken. De vangst van de dag werd nog vermeld en toen kon ik rustig gaan kiezen. Na mijn bestelling werd op tijd het bestek aangepast aan mijn keuze van gerechten. De wijn, die op de perfecte serveertemperatuur was, en ingeschonken in een royaal goed glas mocht ik even voorproeven. De vriendelijke dame vroeg of ik liever een huisgebakken speltbroodje had of toch liever een meergranen.. Ze serveerde het professioneel met lepel en vork uit vanaf links op mijn sideplate.. Ik hoefde nergens om te vragen. Op de een of andere manier voorzag de gastvrouw mijn behoefte eerder dan ik kon aangeven. Er werd voor mij nagedacht. Heerlijk, want ik was tenslotte uit en vrij. Toen ik halverwege toch even oogcontact maakte omdat ik nodig moest plassen, zag de gastvrouw mijn vragende blik en liep naar mij toe. ‘De toiletten zijn rechts van de ingang’. Hoe wist ze dat? Kon ze mijn volle blaas zien of las ze mijn gedachten of blaas wat op knappen stond? Toen mijn hoofdgerecht op was en ik keurig mijn bestek evenwijdig met beiden heften naar rechts neervlijde.. zag de gastvrouw dat ik een deel van mijn vleesgerecht niet helemaal op had. Oprecht vroeg ze bezorgd of het vlees niet helemaal naar wens was en ik stelde haar gerust dat het een beetje te veel voor mijn maag vond. De smaak was heerlijk en de cuisson overigens ook. Als ik een klacht zou gehad hebben, dan vind ik het mijn plicht als gast dat ik dit halverwege de maaltijd aan zou moeten hebben gegeven.

 Bij het afrekenen, wat overigens zeer snel en correct verliep, (immers dit is het meest vervelende deel van de avond, dus let’s get over it as soon as possible) overhandigde de gastvrouw mij een pakketje.

Ik vroeg wat erin zat. In de  No Waste Goody-bag zat het stukje vlees wat ik niet op kon, te samen met een klein beetje groentegarnituur en een mini aardappelgratin. Ernaast stond mijn flesje wijn die ik, omdat ik nog moest rijden, niet op mocht drinken van mijzelf.

‘Zo’, zei je. ‘Dan kunt u morgen uw droom nogmaals dunnetjes overdoen.’

Ze hielp mij in mijn jas, die intussen lekker droog en warm was omdat ze de jas tegen de verwarming had weggehangen in de garderobe. Het was opgehouden met regenen. De naam van het etablissement deed zich eer aan door continue mogelijkheden van momenten van gastvrijheid te creëren.

 En Nee,  toen werden we niet wakker! Dit bestaat echt! Wie doet haar na?