Er is altijd veel discussie over hoe mensen zich moeten kleden in de gastvrijheidsindustrie. Ik weet dat de meeste grote hotelketens dikke boekwerken hebben met wel 36 pagina tellende code of conducts waarin precies omschreven staat wat wel en niet geoorloofd is. Van de lengte van de nagels, tot de kleur erop tot de lengte van de mat bij de heren op of over de kraag.
De laatste jaren gaat de discussie meer over de kleur van de haardos. Of het wel of niet toegestaan is om het haar, wel of niet in dreadlocks, fluoriderend oranje of paars te verven.
Al die regels zouden eigenlijk niet hoeven. Als je naar een Dance Event gaat of naar een verjaardag let je bij het openen op je kleding kast wat passend is voor de occasion en ga je ook onder de douche en zorg je dat de modder onder je nagels is verdwenen. Waarom zou dat dan niet zo zijn als je gasten gaat adviseren?
Daarna kwam de piercing. Eerst in de navel, wat je nog goed kon bedekken onder je blouse, en later moest het edelmetaal in de oorschelp, wang, neusbotje of tong. Of in alle genoemde plekken tegelijk.
Ik kan het niet helpen maar zodra er een dame bij mij aan de restauranttafel staat en zij lispelt drie druivensoorten, aanwezig in haar huiswijn, dat ik bij de s-ss-sauvignon blanc -tik- en de s-ss -semillon -tik- al niet meer goed kan focussen. De staaf, met aan ieder uiteinde een bolletje, glijdt telkens scheef en tikt soms tegen haar strakke witte rij beugelloze tanden. 'Welke huiswijn heeft u ook al weer?" Ze zal mij vast een stomme muts vinden... die domme doos van tafel 4 die niet eens de witte druivensoorten van de witte Bordeaux kan onthouden.
Bij sommige bedrijven, zo ook bij veel hotelscholen, dien je je versiersel af te plakken met een pleister. Ik vraag mij dan steeds af of de gastvrouw gevaarlijk dicht met haar kelner mes bij haar wenkbrauw is geweest, of dat ze een piercing moet verstoppen. Het lijdt af en het zorgt voor veel vragen. In ieder geval bij mij.
Dan de tatoeages. Vroeger waren het drie zwarte stipjes. Later verkleurd tot blauwe stipjes. Hoop geloof en liefde. Drie onschuldige stipjes die een verbond voorstelde met je vrienden. Stoer was het om een naald, omwikkeld met draad, in de inktpot te stoppen om zo net zolang te prikken totdat er een vaag rond stipje ontstond. nee, dan de lichaamstekeningen van tegenwoordig; dat is pas een tattoo! Naast de grote tekeningen met hoofden van geliefden of verbouwde exen als de liefde over was, staan er tegenwoordige lappen tekst op sommige mensenlijven.
Waarom willen mensen zich laten doorboren met edelmetaal of inkt? Ik denk dat ze dit willen om zich te onderscheiden van de rest. Om een boodschap uit te dragen wie ze zijn. Om authentiek te zijn. Je boven het maaiveld uit te steken. Eigenlijk goede zaken die ook elke onderneming zou moeten doen om een positieve verlies en winstrekening te realiseren aan het eind van het boekjaar!
Is authentiek zijn niet het toverwoord binnen de hospitality? Zijn we niet een beetje wars van de eenheidsworst (lees Copy Cat Carpaccio) van dezelfde eettenten, zangers, knipmessen in de bediening die met een nepglimlach altijd dezelfde zinnen uitwerpen. Bij ontvangst: "Had u gereserveerd?'' Bij het debarrasseren:''had het u gesmaakt?" Bij de volgende gang: "Een smakelijke voortzetting". Aan het einde van de maaltijd als laatste:'" Was ALLES naar wens?" Ik doe altijd een weddenschap met mijn tafelgenoot welke standaard quote de gastheer/-vrouw nu weer copy paste. Vaak klopt het.
Dan is zo'n authentieke host-ess zo gek nog niet. Vaak zijn het ook mensen die een stevige eigen persoonlijkheid hebben. Niets mis mee. Als ze maar niet onherkenbaar hun hele gezicht getatoeëerd hebben waardoor er geen gelaatstrekken meer zichtbaar zijn is een kleine inktschildering best oké.
De expressie op iemands gezicht maakt het verhaal en het zou jammer zijn als je dat niet meer kan waarnemen als gast. Als een werknemer omgangsvormen en de specifieke bedrijfshandelingen van het bedrijf maar in acht nemen.
In grote steden zoals London, New York maar ook laatst bij een hippe Ierse Pub in ons eigen Enschede zie je steeds meer gastmensen die zich een eigen identiteit hebben aangemeten. Ik vind het wel wat hebben. De gasten voelen de ongedwongen sfeer en voelen zich bij je thuis. Is dat niet gedeeltelijk de definitie van goed Hostmanship? Let the guests feel at home?
In het Gastheerschap Anno Nu neemt 'het lezen van je gasten' een steeds belangrijkere plek in. (lees: read your guests: 50 shades of guests)
In de toekomst komt daar wellicht nog een aspect bij: het lezen van je gastheer; op sommige armen, sleutelbenen en decolletés staat genoeg!
ps: foto genomen bij Mr Wine in Dijon. Sommelier pur sang.. met tattoos!
Reacties
Een reactie posten