Je kunt geen menukaart open slaan of je wordt al doodgegooid met deze suffe rommel uit blik of frituur!
Ook de namen die deze kindergerechten krijgen dateren vaak vanuit mijn jeugd en hebben ook al geen fantasie. Laatst kwam ik de Jabadabadoo kipkluif tegen; uit het stenen tijdperk! Ik durf mijn hand in het vuur te steken dat kinderen die nu een kindermenu bestellen, niet eens weten wie Fred Flintstone was! Nee, dan de Pipi pannenkoek; het meisje met de oranje vlechten die een paard kon op tillen kun je nu alleen nog maar op een verbleekte melkbeker vinden.
Het lijkt wel of de jonge gast het ondergeschoven kindje is. Waarom kunnen de kinderen niet vaker een mini portie krijgen van de normale menu kaart? Thuis krijgen ze toch ook geen kip met appelmoes voorgeschoteld als papa en mama aan de varkenshaas zit? Zijn de horeca ondernemers bang dat de kinderen dat misschien niet gaan lusten en dat de kinderen dan dreinend roepen: "Ik lust dan niet! Dat is vies"! Om dan de kans te hebben dat het kind veranderd in een draak die muitend het restaurant onveilig maakt en niet stil te krijgen is met een kleurplaat en potloden? Die potloden waar altijd die verrekte punten vanaf zijn en de puntenslijper ergens tussen de gepoleerde oestervorkjes en de sorbetlepels ligt en dus nooit te vinden is...
Of zijn het de ouders die niet in debat willen met hun kinderen? Dat ze die kalfsoester best wel kunnen proberen. Nee, dat is geen schelp uit de zee.. zo heet dat nu eenmaal. Het is gewoon een schnitzel maar dan zonder krokant korstje! De carpaccio is ook heel lekker. Dat is geen rauwe biefstuk waar je lang op moet kauwen zoals bij oma.. het is koud.. en heel dun gesneden...zoals rosbief, of rookvlees... dat lust je echt wel! De ouders hebben veel overredingskracht nodig om de menukaart te vertalen in kindertaal. Misschien is dat de sleutel; dezelfde gerechten aanbieden als de grote mensenkaart, maar dan uitgelegd op het niveau van een kleuter. Foie gras wordt dan; smeerleverworst en Consommé de Legumes au Paysan wordt gewoon Boeren groentesoep met ballen.
Dan de speelhoek. In veel restaurants zie je een hoekje waar wat afgekloven lego ligt, waar, als je op HaCCP niveau kijkt, je de piratenpannenkoekresten nog tussen de ribbeltjes ziet zitten. Of een stukgelezen Donald Duck waar de aangekoekte mayo het zicht op de tekstballonnen je het lezen onmogelijk maakt. De kinderen thuis hebben al lang een eigen Play Station 4 of een eigen tablet, maar de restaurant houders investeren minimaal of niet in de beleving van het jonge gastje.
Een goed voorbeeld zag ik laatst bij Van der Valk; in Drachten was de menukaart heel kindvriendelijk opgezet; de kaart bestond uitsluitend uit foto's van de gerechten; het gat tussen de verwachting en het geboden maak je zo minimaal; What you see is what you get.
De van der Valk in Hoorn heeft een echt restaurantje en bijpassende keuken nagebootst. De kinderen kunnen naar hartenlust de sterren van de hemel kokkerellen. Fornuisjes inclusief buffet en shaving dishes. Zo kunnen ze alvast leren hoe leuk het vak is.
Wie de jeugd in pakt heeft immers de toekomstige gast en wellicht de toekomstige medewerker!
Reacties
Een reactie posten