Veel restaurants zijn geherbergd in panden die door de veranderende tijd geen functie meer hebben. In oude kerken (zoals het Ponkje in Woudsend of het Belgisch Biercafé Olivier in Utrecht), of stationsgebouwtjes en nu weer met de teloorgang van het papieren postverkeer: Het Postkantoor als gastvrije plek voor culinair genieten. Fysiek geld storten of ophalen is achterhaald. Ook postzegels, je weet wel die vierkante papiertjes met kartelrandjes rondom waar een hoofd op staat met een getal, die je op het achterhoofd moet likken. Behalve bij de postzegel 2.0 was gewoon een sticker..
Het postkantoor in Hoogeveen, maar ook Post Plaza in Leeuwarden hebben zich al getransformeerd tot wereldplekken waar het goed toeven is qua ambiance, eten en drinken met hippe vlotte no nonsens hosts.
Gisteren ben ik met een tof wijf naar Het Postkantoor in Heerenveen geweest. De jonge telg van het er haaks op staand restaurant t Gerecht. Net open en het ademt nu al the place to be uit.
Door de allermooiste draaideur ever kom je een rauwe warme tent binnen met veel oud hout en halfronde zitjes met dito tafels. Laagdrempelig opgedekt zonder kleed of bestek.
De menukaart bestaat uit wekelijks veranderende wereldgerechten. Deze week is de reis te maken via Azië, door naar Europa via Amerika en terug. Op een telegram, die gestuurd wordt uit de keuken en bezorgd wordt per express door de bediening, dient de gast aan te kruisen welke 5 kleine gerechten ze willen. Je kunt je ook laten verleiden door de chef 5 gangen te laten kiezen, maar eenmaal met de telegram in de hand kom je door het ganse land en wereld delen wat het moeilijk maakt om je over te leveren. Te veel lekkere gerechten die je perse proeven moet.
De gerechten zijn allen met zorg en op smaak bereid. Het ziet er mooi uit en de smaken zijn doordacht en goed op elkaar afgestemd. De enige min was voor ons was het krokant op de huid gebakken visje met 2 doperwten op blaadje witlof en little gem. De erwten lagen daar verkeerd bezorgd te wezen; het zouden tuinbonen moeten zijn. Echter, dat heeft de totale culinaire pret absoluut niet gedrukt. Deze min hebben de toffe wijven ook al kenbaar gemaakt binnen de draaideur van Het Postkantoor dus van enig vorm van 'recensie chantage terreur' is hier in het geheel geen sprake!
The Postbodes of te wel de personalities van Het Postkantoor zijn alleen stuk voor stuk niet meer van je netvlies te krijgen aan het einde van de avond.
Neil: De man met de slick haircut en de charmantste relaxte glimlach; hij bestiert de hut alsof het zijn eigen is en beweegt zich soepel tussen de tafels en alles is under controle. Bij bezorgingstroubles; ring twice of anders; return to sender...
Jeffrey: the hipster barman met de meest stoute glimlach achter de bar en in de zaal. Bij het bestellen van een wit biertje; een IJwit rijk vloeibare granenbron uit Amsterdam, was Jeffrey toch even van slag door de bijdehande opmerking van een van de toffe dames. Jeffrey maakte bij het dessert van gemarineerde aardbeien en een gelei van gin & tonic een weergaloze mix van Gin (opgehaald uit het moederbedrijf) en elderflower tonic met een sliced cinnamon stick om de zoete spicy touch wat up te graden; well done.
Tariq: de meest ingetogene van de 3 musketiers. Niet in uiterlijk; hij ziet er uit als een jonge uitvoering van de leadzanger van Bonny M of een oudere versie van de jongste telg van de Jackson 5. (dat is een compliment). Lekker authentiek hoofd met dito bril. Ik hoop dat ie ergens ook nog een weergaloze tattoo heeft.. Ingetogen qua omgang. Tariq leest de gasten en voelt aan wat deze wil. Speelt er vervolgens op in. Bij Tariq krijg je echt het gevoel dat je als restaurant gast verwend wordt. Mijn keuze van wijn, werd lichtelijk veranderd in een wijn die wij waarschijnlijk veel meer zouden waarderen. Chapeau!
Daarnaast voel je en merk je dat ze alle 3 kennis van zaken hebben. Is het niet over de gerechten dan is het wel over de wijn.
De overige hosts in de bediening hebben ons niet bediend maar zullen waarschijnlijk ook hun charmes hebben...
Na de Meursault (!!!!!), de Zinfandel en de rituele jaarlijkse takkenthee moesten we de posttrein nog halen...maar wat is het heerlijk om uit eten te gaan en te voelen dat alles klopt. Niet in de laatste plaats het gezelschap aan tafel; uit eten verbroederd en dit keer laten we er geen heel jaar meer tussen zitten!
Reacties
Een reactie posten