Nou en of!
Eigenlijk was het een test, een missie: een zomer therapie. Zou ik niet eenzaam zijn? Zou het wel leuk zijn? Voelt het niet zielig? Zie ik op terrassen niet teveel ogenschijnlijk gelukkige verliefde stelletjes die romantisch in elkaars ogen kijken waardoor ik gillend en met de tissues in het handschoenenkastje snel huiswaarts wilde?
Niets van dat alles!
Het mooie -heb ik ontdekt- van alleen op vakantie gaan, is dat je autonoom kunt beslissen waar je heen wilt. Je kunt opeens toch links afslaan richting Riquewihr, omdat je ad hoc bedenkt nog bij een wijnboer langs te gaan waar je wat zou willen proeven. Langs wijnboeren gaan en een degustation doen, zonder je schuldig te voelen dat je veel te lang tijd neemt en dat er nu ook iets anders gedaan moet worden om alle reizigers aan hun trekken te laten komen. Heb je trek? Dan eet je. Heb je dorst? Juist!
Een ander aspect is het contact met anderen. Ik heb mij door andere doorgewinterde alleen reizigers van te voren al laten vertellen dat het echt heel makkelijk is dat je aanspraak krijgt van anderen. Ik ben best makkelijk in de omgang en sociaal aardig vaardig, maar ik had geen idee hoe dat dat tot stand kwam. Serendipity op en top!
Op dag 1 zat ik op een terras in Colmar. Ik had net een tafel gereserveerd voor een persoon bij een authentiek Elzas restaurant. Trouwens... gastvrij is anders als je in je eentje reist: de gastheer keek zo moeilijk en weifelde wel 4 minuten of hij mijn 'eentje' wel zou aannemen.. Een 'viertje' bracht meer geld in het laatje aan dezelfde gereserveerde tafel. Ik telde wel 24 tafels en ik gluurde over zijn schouders mee in het reserveringsboek; ik telde 3 tafels.. Nadat ik zei dat bij die 3 tafels ik best nog zou passen.. mocht ik mijn naam zeggen.. Mademoiselle Le Sygne.. un person.. Oui: Choucroute a la Alsacienne... en Munster kaas met Gewurztraminer..
Terug naar het terras waar ik een aperitief genoot wachtend op de tijd dat mijn reservering zou plaats vinden. Er kwam een blonde dame van rond de 55 aan mijn tafel zitten. Ze vroeg ik ze erbij mocht zitten.. Mais naturalement!
Het bleek een tandarts te zijn uit België die alleen reisde omdat haar man, die 20 jaar ouder was dan zij, al eerder naar huis geroepen werd. Ze kwam via Zwitserland en nam in Colmar een tussenstop richting Brussel. Een heel leuk gesprek over gelukkig zijn in het leven als rode draad.. Ik zal, uit respect van haar privacy, de details besparen, maar ik was blij met mijn leven op dat moment!
In Dijon; daar waar monsieur Abraham de moutarde haalt, gebeurde er ook iets moois.. Terwijl ik de oude stad bekeek, en mij opeens het uiltje herinner waar je je hand op moest leggen om een wens te mogen doen (ik was hier in 1998 ook al eens geweest en mijn wens die ik toen uitte is uitgekomen), stuitte ik op een gezin uit Groningen. Vader, moeder en studerende dochter in Nijmegen. Zij hadden op hun beurt een Professor in de geschiedenis van Dijon tegen het lijf gelopen die al een uur alle historische hotspots liet zien. Ik sloot mij aan.. Ik heb nog ruim een half uur mee mogen lopen. Toen de man een telefoontje kreeg, gaf hij ons een hand en verontschuldigde hij zich en liep het oude straatje uit..weg van ons... De wens die ik vandaag voor me uit prevelde, hoop ik ook eens uit te laten komen..
In Beaune, waar ik nog een keer het Hospice de Beaune wilde zien, zat ik op een terras van een kop café au lait te genieten toen er plotseling een dame naast mij kwam zitten die ook dezelfde zonnestralen wilde opvangen. Megan, een acupuncturiste met Chinese kruidenspecialiteit en beide armen onder de tatoeages, was blij dat er iemand in Frankrijk Engels sprak! Ze wilde ook graag een degustation meemaken. Ik bood aan om met haar mee te gaan. Ik kon wel wat vertellen van de wijnen die ze in de Bourgogne maakte.. Na de rondleiding en de degustation (Pommard, Meursault, Gevrey Chambertin, Chassagne Montrachet en Nuits Saint Georges) vond ze dat ze zo veel geleerd had, dat ze er op stond om samen met mij een lunch te nuttigen die zij perse betalen wilde..
In Nuits saint Georges, waar ik, na een diner, naar mijn hotel liep, kwam ik een oude man tegen die op zijn erf aan mij vroeg waar ik zo laat nog naar toe moest..
Toen ik meldde dat ik naar mijn hotel liep, bood hij aan om mij 'thuis' te brengen. Uiteraard, als zelfstandige alleen gaande moeder, sloeg ik dit vaderlijke aanbod vriendelijk af. Echter, toen ik 300 meter verder was gelopen, stopte er een auto met dezelfde oude man erin. Hij wenkte mij en zei dat ik in moest stappen. Nu stap ik normaal gesproken nooit bij oude mannen in een auto, maar hij zei dat er normaal niets gebeurde en dat hij ook 2 dochters had.. Hij zou het zichzelf nooit vergeven...
Alleen reizen maakt nog maar eens duidelijk hoe goed de inborst is van heel veel wereldburgers. Ik heb mij geen enkel moment alleen of onveilig gevoeld. Ik heb de man wel 3 keer Merci Beaucoup toegewenst. Wat bestaan er aardige mensen op deze aardkloot...
Met een kofferbak vol typische Franse streekproducten en een hoofd en hart vol mooie momenten, keer ik huiswaarts met een bak vol ervaringen!
La vie et Belle.....
De laatste zomer column zal waarschijnlijk gaan over een werkveld oriëntatie in Amsterdam die ik met een onderneemster uit Friesland zal gaan doen.. Keep you posted...
Reacties
Een reactie posten